--- title: "Mavi Düşünceler" url: "https://tabella.org/2020/03/02/mavi-dusunceler/" lang: "tr" description: "Antik Mağusa’da güneşli bir gündü. Yine her zamanki köşesine oturmuş, kitap okuyarak gelen gideni seyrediyordu delikanlı." author: "Ali Furkan Çetiner" date: "2020-03-02" categories: - "Diğer" site: "Tabella Arşivi" --- [Diğer](https://tabella.org/category/diger/) # Mavi Düşünceler 2 Mart 2020 · [Ali Furkan Çetiner](https://tabella.org/yazar/alifurkancetiner/) ![](https://tabella.org/wp-content/uploads/2020/03/5605721102_c6d4fef460_b-2.webp) Antik Mağusa’da güneşli bir gündü. Yine her zamanki köşesine oturmuş, kitap okuyarak gelen gideni seyrediyordu delikanlı. Günlerden pazardı ve oraya yolu düşen herkes Buğday Camii’nin kapı aralığından içeriyi görmeye çalıştıktan sonra, büyük mabedin tam karşısında yer alan ve hâlen ihtişamını koruyan eski konağın önünde fotoğraf çekiniyordu. Önceki günlere göre daha gür ötmeye başlayan kuşlar hariç, her zamanki gibi sıradan bir gündü yani. Konak hakkında çeşitli hikâyeler olmasına rağmen, yıllardır kullanılmıyordu. _Hâlbuki çok değerli bir yapı_, diye düşünerek kitabına devam etti. İlerleyen dakikalarda daha da sıcak olmaya başlayan güneş, delikanlıyı yerini değiştirmeye mecbur bıraktı. Güneşten korunacağı köşeye oturunca bir hevesle kitabı yeniden açınca şu cümleyle karşılaştı: "Basit şeyler en olağanüstü şeylerdir." Birden, kitabın kapağını kapatıp etrafına bakındı, masmavi gökyüzünü inceledi. Fotoğraf çeken orta yaşlı bir adamı gözlemledi bir süre. Daha sonra küçük bir çocuğun kahkahası kulaklarına geldi. Diğer sokaktan geliyor olmalıydı diye düşündü delikanlı. Derin bir nefes aldı ve _evet basit şeyler, en olağanüstü şeylerdir ve mutluluk bunlardadır_ diyerek demin okuduğu cümleyi huzurla onayladı. Bilenler bilir, insanın kendi kendine düşünürken, kafasının içerisinde lafın lafı açması diye bir durum vardır. Delikanlı, onlardan bir tanesini yaşarken geçenlerde okuduğu bir şiir geldi aklına. _"Adam yaşama sevinci içinde_ _Masaya anahtarlarını koydu_ _Bakır kaseye çiçekleri koydu_ _Sütünü yumurtasını koydu_ _Pencereden gelen ışığı koydu_ _Bisiklet sesini çıkrık sesini_ _Ekmeğin havanın yumuşaklığını koydu_ _Adam masaya_ _Aklında olup bitenleri koydu…"_ Edip Cansever’in _Masa da masaymış ha_ adlı şiiriydi bu. Delikanlı, sözcüklerinde tuhaf bir samimiyet ve içtenlik olduğu için sevmişti bu dizeleri. Bir süre, şiiri düşündükten sonra yeniden etrafı izlemeye koyulan genç adam, bu kez şehrini ne kadar çok sevdiğini hatırladı. Elbette çok geçmeden, bu düşünce aklına başka bir soru getirdi. Sahi, bir şehri gerçek anlamda tanımak için ne kadar zaman gerekiyordu? Kentin sokakları ve insanlarına aşina olmak için kaç gün lazım? Bir kentin renklerini ve karakterini anlamak için ne kadar beklemek gerekir? Üç hafta? Üç ay? Üç sene? Peki ya bir insanı tamamıyla tanımak için ne kadar zaman gerekir? Yabancı bir kişiyi, tüm karakteriyle ve kişiliğiyle benimsemek için bir sene yeter mi mesela? Bu soruların önemli olduğunu düşünüyordu genç adam. Sonuçta, her şehrin sunacağı farklı bir hikâye vardı. Her kişinin karakteri ve kişiliği kendine özgüydü. Şüphesiz olan bir başka gerçek ise, nerede olduğumuz ve kiminle olduğumuzun kendi kişiliğimizi fazlasıyla etkilediğiydi… Takriben beş dakika sonra, uzaklardan mavi gözlü kızın gülümsemesini fark edince, dalgın düşüncelerden sıyrıldı genç adam. Kitabına biraz ara vermek istediğini fark etti. Biraz yürümek lazımdı. Yürümek her zaman iyi gelirdi. Hele ki gökyüzü böylesine masmaviyken… _"mavi huydur bende_ _ve benim yetinmezliğimdir._ _ve herkesin yetinmezliğidir._ _belki denecektir ki bir süre_ _ve denenecektir_ _bir akşamüstünü düşünmek_ _bir akşamüstünü düşünmekten başka nedir ki_ _gönül gözü görendedir, derinler mavidir…” -- Edip Cansever_ --- _Kapak fotoğrafı için [tıklayınız](https://farm6.static.flickr.com/5305/5605721102%5Fc6d4fef460%5Fb.jpg)._